দূৰ্ঘটনা

“মোৰ মনৰ মৰুভূমিখনত তুমি যেন আছিলা আঘোনৰ ভৰা পথাৰখন, আহিনৰ শেৱালিসৰা পদূলি, পূৰ্ণিমাৰ জোনাকৰ আলিংগন, অমাৱস্যাৰ নিশাও নামঘৰত জ্বলি থকা মিঠাতেলৰ পৱিত্ৰ চাকিগচি…. আৰু শেষত মোৰ উপমাৰ অভাৱ।
গানৰ কলিয়ে মোৰ ওঁঠ চঞ্চল কৰি ৰখাটো এটা স্বত:স্ফূত ঘটনা বুলিয়েই ভাবিছিলো। কিন্তু বুজা নাই কিয় তোমাৰ বিয়োগৰ পিছত সেয়াও কোন সময়ৰ ভাজত নোহোৱা হৈ থাকিল। কেতিয়াবা মোৰ নিজৰ ওপৰতেই বহুত খং উঠে জানা! কিহে পাইছিল মোক সেইদিনা তোমাক শুভেচ্ছা জনাবলৈ শিৱ মন্দিৰৰ আগত ৰৈ থাকিবলৈ! মোৰ অমংগলীয়া মুখখন নেদেখিলে তুমি নিশ্চয় ভালে ভালে গৈ চহৰ পালাহেতেন!
জন্ম পায়েই মাক হেৰুৱালো আৰু নাম পালো ‘অমংগলীয়া’। এনেবোৰ কথা ভাবিলে মোক খং কৰিছিলা তুমি। কিন্তু এয়াই সঁচা অ’ সোণ। সেইদিনা খবৰটো পায়েই তোমাৰ মায়ে কান্দি কান্দি আমাৰ ঘৰলৈ আহিছিল। সুধিছিল মোক এই অমংগলীয়া মুখখন দেখুৱাব যোৱাৰ কাৰণ কি। বেচেৰা দেউতা, বাৰান্দাৰ এচুকত বহি চকুলো টুকিছিল। মই ৰ’ব নোৱাৰিলো সোণ। অপঘাতকেই শেষ আশ্ৰয় বুলি নৈৰ পাৰলৈ দৌৰিছিলো। কিন্তু পিছ মূহুৰ্ততেই তোমাৰ মুখখন মনলৈ আহিল। তোমাৰ স্পন্দনহীন মুখখন শেষবাৰলৈ চোৱাৰ আশাত আকৌ গাৱলৈ দৌৰিলো।
ইমান সাহস নহ’ল অ’ ধুনু। তোমাৰ মুখখন চোৱাৰ সাহস নহ’ল মোৰ। মোৰ অমংগলীয়া মুখখন চাই যোৱাৰ বাবেই যে তোমাৰ মুখখনো তেজত লুতুৰি পুতুৰি হৈ তেনে এটা কুৰূপ লৈ উভতি আহিব মই ভবাই নাছিলোঁ অ’ ধুনু। পাৰা যদি ক্ষমা কৰি দিবা মোক।
নৈৰ পাৰলৈ যোৱা নহ’ল আৰু। আগৰবাৰ উভতি অহাৰ পিছতেই শপত দিছিল দেউতাই। তেতিয়াৰপৰাই এঘৰীয়াও হলো গাৱত; মই কুলক্ষণীয়া হোৱাৰ অপৰাধত আৰু দেউতা মোৰ পিতৃ হোৱাৰ অপৰাধত।
আজি দেউতাৰ তিলনি। যোৱা তিনিদিন ধৰি মোৰ ভগা জেওৰাৰ সিপাৰে গাঁৱৰ ল’ৰা, মুনিহে গতি মন্থৰ কৰি য়ায়। অসংখ্য কিৰিলিয়ে শাৰী পাতে। এই ধিক্ জীৱন জীয়াৰ কিবা অৰ্থ আছে জানো? সেইবাবে ভাবিছো আজি আকৌ নৈৰ পাৰলৈকে যাম। এইবাৰ উভতি নাহিম। দেউতা নাই যেতিয়া যোৱা সাত বছৰৰ আগৰ শপতো নাই বুলি ধৰি লৈছো। উপায়হীন মই। এতিয়া অন্ততঃ শেষ উশাহটোলৈ নিজৰ লজ্জা আৰু সতীত্বক সাবটি ৰাখিব খুজিছো। এই দুখুনী জীয়েৰাক ক্ষমা কৰি দিবা দেউতা।
জীৱনৰ মায়াজৰী ডাল যিমানেই অদৃশ্য সিমানেই শক্তিশালী বুজিছা! ছিঙাটো খুব কঠিন। সেইবাবে নিজেই জাহ যোৱাৰ আগতেই আমাৰ গোপন চিঠিবোৰ উটুৱাই দিম। পৰহিৰপৰা সাচি ৰখা দেউতাৰ চুৰীয়াখনো লগত নিম। আজি পুৱাতেই আৰম্ভ কৰি দিছো মায়া মোহ ছিঙাৰ অভিযান। প্ৰথমতেই পাকঘৰত কেৰাহী, কাহী, বাতি যি আছিল সোপাকে ভাঙিছো। জীৱনত হয়তো আজিৰ দিনটোৱেই মই এইদৰে উদযাপন কৰিছো! তাৰপিছত গৈ বাৰীত নিজেই কৰা লাউ, বেঙেনাৰ খেতি নিজেই উভালি নষ্ট কৰিছো; এজনী পাষাণ মাতৃৰ দৰে, যেন সিহত মোৰ অবৈধ সন্তান। সকলোৱে মই পাগলী হোৱা বুলি ভাবিছিল জানা, ভয় কৰিছিল আজি মোক সকলোৱে। যাত্ৰা নাস্তিক হ’ব বুলি নহয়, শিল দলিয়াম বুলি ভয় কৰিছিল। মোৰ যে ইমান হাঁহি উঠিছিল। এতিয়াহে কান্দিছো, দেউতা আৰু তোমালৈ মনত পৰিল যে। আৰু নিলিখো দিয়া। অলপ পিছত চোন লগেই পাম!!!”

6 thoughts on “দূৰ্ঘটনা

      1. ফেচবুক uninstalled হৈ আছে এতিয়া। তথাপি Dhritisma Saloi বুলি Search কৰিলেই পাব।

        Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s